گفتم شعری بنویسم برای تو

احساس میکنم که شدم مبتلای تو

دل میدهم دوباره به طعم صدای تو

بی فایدست،این همه دوری فدای تو

دریای من،به ابر سپردم بیاورد 

یک آسمان بهانه ی باران برای تو

ناقابل است،بیش از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

دل من غافل است میدانم

بی حضور،بی شبنم،بی شکوه

زندگی مشکل است میدانم

آسمان دلم که میگیرد

گریه بی حاصل است میدانم

دل من هدیه به جمالش باد

گرچه ناقابل است میدانم

چه کسی این شعله به جانم زد

کار کار دل است میدانم