تمام شب برای با طروات ماندن با غ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس ترا از بین گلهایی که در تنهاییم روئید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم ، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.

همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب و نارنجی خورشید وا کردم.

نمی دانم چرا رفتی ؟

                     نمی دانم چرا؟

                                   شاید من خطا کردم...

وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا؟

                                              تا کی؟

ولی رفتی و بعد رفتنت باران چه معصومانه می بارید . بعد رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه و غربت شد .

وبعد از رفتنت  آسمان چشمهایم خیس باران شد و بعد رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد و بعد رفتنت دریا چه بغضی کرد کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد.

هنوز آشفته ی چشمان توام برگرد...

ببین که سرنوشت انتظار چشمان من چه خواهد شد و بعد از این همه طوفان وهم پرشس و تردید ، کسی پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو : در را عشق و انتخاب آن خطا کردم .

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سر است و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل ، میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا ؟

شاید به رسم عادت پروانگی ام باز ،

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم .